خلاصه که بر بنده دور از وطن لطفا منت نهاده و شماره تلفن ها و آدرس ایمیل هاتون رو دوباره برام بفرستید.... حالا نظر خصوصی یا ایمیل یا هر راه حل دی ای که میشناسید و به ثبت رسیده.

در ضمن بر همگان هم واضح و مبرهنه که من در استفاده از کلیه مصادیق تکتولوژی شدیدا تنبل تشریف دارم .دلیلش هم همین بلاگ که لینک خیلی ها هنوز وارد لیست دوستان نشده و در دستور کار و چه بسا در اولویت ها قرار داره اما کو حالش داداش!!!! خلاصه که لطفا و بالای غیرتتون منو به وبلاگهاتون حواله ندین.

با کمال تشکر و امتتان

تو دانشکده یه سری آسانسور هست جهت تردد به طبقات بالا تر.... خوب مسلما دکمه هاش هم بیرونه دیگه.... یه دکمه با فلش رو به بالا و یه دکمه با فلش رو به پائین. اوایل فکر میکردم مثل آسانسور های وطنی اینها برای اینه که اسانسور رو صدا کنی بیاد طبقه ای که تو هستی واسته و ببردتت بالا یا پائین.... بعد ها کاشف به عمل اومد که نخیر... یه جای کار ایراد داره انگار....

ایران:

طبقه همکف ایستادی و میخوای بری طبقه پنجم. دکمه های آسانسور رو میزنی که بیاد پائین. گاهی وقتها دکمه پائین رو. گاهی وقتها رکمه بالا رو. گاهی وقتها هم که اسانسور دیر میکنه. مثلا  تو ترافیک مونده یا پشت چراغ قرمز.... هر دو تا رو.... خلاصه که آسانسور میاد و میری سوار میشی و دکمه طبقه پنج رو میزنی و میری بالا.

اینجا:( قبل از کشفیات ساناز)

طبقه همکف ایستادی و میخوای بری طبقه پنجم. میرسی دم اسانسور و دکمه رو میزنی. برات فرقی نداره بالا یا پائین. اما در هر حال میزنی. در این مورد خاص احتمال ۹۹ درصد دکمه پائین رو. آسانسور میاد. میری سوار میشی و دکمه طبقه پنج رو میزنی. در آسانسور بسته میشه اما جائی نمیره. دوباره میزنی... اتفاقی نمیافته.

حالت اول: در آسانسور باز میشه. به هوای اینکه اسانسور خرابه پیاده میشه و با پله میری.

حالت دوم: در آسانسور بسته است و تو هی داری فکر میکنی... در آسانسور باز میشه.. یکی دیگه میاد تو... احتمالا پیش خودش فکر میکنه این چرا این تو واستاده؟ دکمه ای رو میزنه... آسانسور میره بالا... تو هم از ترست همون جائی که اون طرف پیاده شده پیاده میشه..ولو اگه طبقه ۱۲ باشه.

اینجا: (بعد از کشفیات ساناز)

اگه میخوای بری بالا. فقط دکمه رو به بالا رو باید بزنی. والا بمیری و بمونی آسانسور بالا برو نیست.

اگه هم میخوای بری پائین.... خوب منطقیه که دکمه رو به پائین رو بزنی.

راستی ممنون از راهنمائی ها بابت پ و ژ. یافت شد. حالا مشکل سر ویرگوله..... میشه راهنمائی بفرمائید که کجا باید پیداش کرد؟

خدا وکیلی زندگی تو ایران و علی الخصوص تهران برای خودش یه هیجان هائی داره که فکر نکنم همه جا پیدا شه. شاید نهایتا کویا و خلاصه اونجاهائی که یه جورائی بالاخه حکومت یه آزارهائی داره و به قولی مرض میریزه.....

اینجا هیچکس هیجان نداره...همه فقط اندازه مردن کار میکنند... هیجان نکنه دیر شه. هیجان چی بپوشم که گیر ندن بهم و خلاصه خیلی چیزهای دیگه... وقتی میدونی کی در بیای که سلانه سلانه تا ایستگاه بری و اتوبوس بیاد و سوار شی بری و میدونی که سر ساعت به قطار میرسی و همین جوری بگیر برو تا آخر. دیگه جائی برای هیجان های ناخواسته نمیمونه...

از همه باحال تر داستان گشت ارشاد عزیز و دوست داشتنی مونه که اینجا بدجوری جاش خالیه... چند روز پیش تو ایستگاه قطار یه دختر و پسر بیخیال اینکه کی به کیه و اینجا کجاست همچین به هم پیچیده بودن که بیا و ببین و فقط چشمهای کور نشده من بود که شدیدا گرد شده بود و اون دوتا هم بیخبر از عالم و آدم به قول بابای یکی از دوستام داشتن همدیگر رو باد میکردن!!! خلاصه که اینم از اون صحنه هائیه که شدیدا باید بهش عادت کرد تا یه وقت با مخ نری تو دیوار..... منم که متخصص این گونه اعمال.....

راستی امروز یه عالمه با سلیم خان اس ام اس بازی کردم. آی جماعت من اس ام اس های ۰۹۱۲ رو میگیرم اما شماها انگار اس ام اس های من رو نمیگیرید. اما با ۰۹۳۵ شدیدا میشه اس ام اس بازی کرد و حال نمود. امروز هم برای پروشات بانو اس ام اس زدم و هم برای حنا جونم اما فقط سلیم جواب داد.... خلاصه که بدانید و آگاه باشید....

از همین جا یه عالمه برای همتون ماچ ماچ

تا اطلاع ثانوی دور از خانه.....